Ja Pap, je had gelijk….

Dat had je niet gedacht he… dat je dat ooit nog eens zou lezen, maar ik betrap me erop dat ik toch wel moet toegeven dat je het had… GELIJK.

Voordat je nu jezelf bescheiden op je borstkast gaat trommelen…….. Nu zijn er natuurlijk heel veel zaken waarin je gelijk had, maar ter voorkoming van ego vorming en allerlei nieuwe ouderlijke aanwijzingen gaan we daar maar niet op in, en er zijn natuurlijk ook heel veel vlakken waarin je geen gelijk hebt hoor (pfffft)

Maar je had gelijk over de muziek industrie, die door commercie gedreven en de wil om heel veel poen naar binnen te harken kinderen exploiteert, en soms de wat oudere kinderen zoals die knakker die die door de Mol geverzonnen show heeft gewonnen (volgens de bronnen zit die trouwens voor de rest van z’n leven geketend aan die multimiljardair.). Toen ik de eerste keer de auditie van deze popmuzikant hoorde was ik onder de indruk, maar het gekwezel dat in de finale tot mijn sierlijke oorschelpen doordrong leek daar niet meer op, het plezier, het rauwe, alles wat de stem uniek maakte is er in de tussenliggende uitzendingen door beroeps eikels vanaf geschaafd. Jammer, heel jammer. Hetzelfde is trouwens voor de anderen die aan de show deelnamen te merken, behalve dan die zus van de liedjeskrabbelaar maar die was al verpest. Ik merk gewoon dat het allemaal zo gelikt is geworden, het echte is er al uit geslagen. Het doet me denken aan de eenheidsworst die in mijn tijd door Stock, Aitkin en Waterman werd gemaakt, je weet wel, Jason Donovan en de heel vroege Kylie Minogue (nee, dat weet je niet meer he, dat heb je zorgvuldig weggestopt in de krochten van je herinnering). De zoetsappigheid, gericht op de pubers die zich drukker maken of  het wel cool is om naar die muziek te luisteren dan over hoe het daadwerkelijk klinkt. En het erge is dat ik me nu pas realiseer dat ik al jaren naar andere muziek luister dan naar de muziek waarvan ik toen dacht dat het cool was.

Nu kijk ik naar mijn eigen spruiten, vastbesloten om ze niks te verbieden (in ieder geval dan op het gebeid van muziekkeuze), hun eigen fouten te laten maken en daarvan te laten leren en betrap me erop dat ik met steeds meer begrip terug kijk naar jouw lijdensweg die onze (ja, want als zelf oud buurvrouwen zich spontaan willen ontooren bij de eerste klanken van Sunday Bloody Sunday moet het wel heel veel gedraaid zijn) muziekkeuze geweest moet zijn. Ik heb zelfs ernstig de neiging om, net als jij toen, de Lady GaGa’s en M&M’s op subtiele, jouw waardige wijze, tot de grond toe af te branden en de Placido’s en anderen waar jij van zei dat die pas konden zingen, te gaan promoten.

Maar dat gaat me weer iets te ver

4 reacties

    • Ik zie dat je nog steeds van die Ierse emopulp houd 😉 Maar, geeft niet hoor. Ik heb ‘m ondertussen al veel te veel gehoord (galmend uit jouw kamertje)

  1. Tsja, wat zal ik er eens van zeggen. Het heeft voor mij in ieder geval jaren geduurd voordat ik weer naar U2 kon luisteren zonder de dichtsbijzijnde uitgang op te zoeken (met redelijk wat haast, dat geef ik toe). Maar ik was dan ook de grootste verliezer in die situatie (deelde een kamer met de betreffende fan). Dat deze waan je vader groot plezier gaat doen, daar ben ik van overtuigd…….
    Toch heb ik wel genoten van het programma wat hier ter discussie staat. Zelfs van de finale……dat zegt wel weer iets over mij en mijn puberale muziekkeuze. Die was namelijk meteen goed. Ik had dan ook het voordeel van twee broers en een zus die wel ontzettend foute keuzes hadden gemaakt! En die wurgcontracten, dat is eigenlijk niets nieuws. Sinds BB en aanverwante artikelen hebben de grote jongens niet anders gedaan. Jammer, maar helaas. Ik zie de “talenten”in ieder geval nog niet in opstand komen……..

  2. Ja, wat zal ik ervan zeggen. “Elke kunstuiting moet je als zodanig waarderen” is een uitspraak van mijn vader, jouw opa, die door de toenmalige opkomst vanuit het Amerikaanse van het “croonen” ondersteund door microfoons en electronica, de echte liedkunst c.q. zangkunst teloor zag gaan. Hij voegde daaraan toe; ‘de echte kunst in welke vorm dan ook, vereist inspanning van de maker en inzicht in het ontstaan van de kunstuiting bij de ontvanger’. Een kritisch vermogen ter beoordeling dus.
    Let wel, het hebben van of het ontwikkelen van een dergelijk kritisch vermogen is niet eenvoudig! Je blijft er noodgedwongen mee bezig, je toetst jezelf op je beoordelingsvermogen en uiteindelijk vraag je je af “waar is de maatschappij mee bezig?” Is hetgeen tegenwoordig gebracht wordt op de zenders die als strategie hanteren amusement te brengen voor 12 jarigen en voor degenen die nooit ‘geestelijk’ of in beoordelingsvermogen ouder zijn geworden, misschien toch een kunstvorm of is het inderdaad kitscherig amusement bestemd voor de tegenwoordig aanwezige HOMO STUPIDO (de niet denkende mens) en hoeft de Homo sapiens er zich niets van aan te trekken.
    Is alles verloren? Zeker niet, in een van deze programma’s trad een man op met een geschoolde zangstem, die zelfs bij de eerste noten die hij ten gehore bracht onmiddelijk de erkenning kreeg; Dit is kunst!! Iedereen stond op en bracht hem de hulde die hem toekwam. Hij won natuurlijk niet! De commercie stond dat niet toe, welk contract moet je zo,n man nu geven, nietwaar? Maar toch, de erkenning en de herkenning was er, niet alles is verloren.

    Leer je kinderen (op termijn) een kritische kijk te ontwikkelen, dan komt het allemaal goed. Zelf ben je er aardig mee bezig merk ik, het is nog niet te laat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *